Omschrijving
De Ex Chiesa del Tau is de oude kerk van Sant’Antonio Abate in het centrum van Pistoia: een veertiende-eeuws gebouw, nu ontwijd, waarin een van de grote frescocycli van de stad verborgen zit. Ernaast staat het klooster, waarin het Museo Marino Marini zit.
De reden om naar binnen te gaan zijn de fresco’s van Niccolò di Tommaso, de Florentijnse schilder uit de kring van Orcagna die er in 1372 aan begon met enkele helpers, misschien ook de Pistoiese Antonio Vite. Ze bedekken de wanden in drie banden boven elkaar.
Boven elkaar lees je de verhalen uit het Oude Testament, die uit het Nieuwe Testament en het leven van de heilige Antonius, de kluizenaar aan wie de kerk was gewijd. Het is één doorlopend verhaal, dat je wand na wand volgt.
De naam komt van het T-vormige kruis, de tau, dat de broeders van de orde van Sint-Antonius op hun habijt genaaid droegen: het doet denken aan de staf waarop de heilige op afbeeldingen leunt. Het platteland eromheen riep hem aan om de huisdieren te beschermen.
Ook toen de broeders er in de zestiende eeuw niet meer waren, bleef de verering levend dankzij de feesten van de heilige, kerkelijke en wereldlijke.
De kerk werd in 1361 gesticht door broeder Giovanni Guidotti, hoofd van het huis van Sint-Antonius in Florence, samen met het klooster, op de ruimte die vrijkwam na de sloop van de tweede stadsmuur, met instemming van de abt-generaal van de orde.
Bij het complex hoorden ook een ziekenhuis en een oratorium. Onder paus Leo X beleefde het klooster een bloeitijd, daarna begon een lang verval.
De fresco’s hebben een moeilijke geschiedenis overleefd. Na de opheffing van de orde, eind achttiende eeuw, werd de kerk verkocht, in verdiepingen opgedeeld en tot woningen omgebouwd. Pas de restauraties die in 1962 begonnen, brachten de beschilderde cyclus weer aan het licht. Sinds 2014 worden kerk en klooster door de staat beheerd, nu via de Regionale Directie Musea van Toscane.
De reden om naar binnen te gaan zijn de fresco’s van Niccolò di Tommaso, de Florentijnse schilder uit de kring van Orcagna die er in 1372 aan begon met enkele helpers, misschien ook de Pistoiese Antonio Vite. Ze bedekken de wanden in drie banden boven elkaar.
Boven elkaar lees je de verhalen uit het Oude Testament, die uit het Nieuwe Testament en het leven van de heilige Antonius, de kluizenaar aan wie de kerk was gewijd. Het is één doorlopend verhaal, dat je wand na wand volgt.
De naam komt van het T-vormige kruis, de tau, dat de broeders van de orde van Sint-Antonius op hun habijt genaaid droegen: het doet denken aan de staf waarop de heilige op afbeeldingen leunt. Het platteland eromheen riep hem aan om de huisdieren te beschermen.
Ook toen de broeders er in de zestiende eeuw niet meer waren, bleef de verering levend dankzij de feesten van de heilige, kerkelijke en wereldlijke.
De kerk werd in 1361 gesticht door broeder Giovanni Guidotti, hoofd van het huis van Sint-Antonius in Florence, samen met het klooster, op de ruimte die vrijkwam na de sloop van de tweede stadsmuur, met instemming van de abt-generaal van de orde.
Bij het complex hoorden ook een ziekenhuis en een oratorium. Onder paus Leo X beleefde het klooster een bloeitijd, daarna begon een lang verval.
De fresco’s hebben een moeilijke geschiedenis overleefd. Na de opheffing van de orde, eind achttiende eeuw, werd de kerk verkocht, in verdiepingen opgedeeld en tot woningen omgebouwd. Pas de restauraties die in 1962 begonnen, brachten de beschilderde cyclus weer aan het licht. Sinds 2014 worden kerk en klooster door de staat beheerd, nu via de Regionale Directie Musea van Toscane.