Omschrijving
De stadsmuren van Pistoia zijn de drie ringen die de stad in de middeleeuwen omsloten en daarna vergrootten: van de oudste zijn sporen over in het stratenpatroon, van de laatste, uit de veertiende eeuw, verschillende stukken langs de lanen rond het centrum.
Het best zichtbaar is het stuk van de derde ring, langs de viale Matteotti en de viale Arcadia. De muren waren zo'n vijftien meter hoog, drie meter breed aan de voet en anderhalve meter bovenaan, waar de weergang liep.
Onderweg kom je de grote bastions tegen die in de vijftiende en zestiende eeuw werden toegevoegd om de poorten te verdedigen: de Ambrogi richting Lucca, de Thyrion bij de Porta al Borgo, de Sandraccia bij de Porta San Marco. Het sterkste bolwerk was de Fortezza di Santa Barbara, naast de Porta Carratica.
De vier poorten keken uit op de hoofdwegen: naar Florence, naar Lucca, naar de bergen en naar Prato. Hun namen leven voort in de vier wijken die het tegen elkaar opnemen in de Giostra dell'Orso.
De eerste ring werd gebouwd door de Longobarden, in opdracht van koning Desiderius, op de resten van de Romeinse: hij omsloot iets minder dan negen hectare rond het huidige Piazza del Duomo. De tweede, uit de twaalfde eeuw, telde zestig torens en brede grachten die door beken werden gevoed.
De poorten gingen bij zonsondergang dicht, op het geluid van een klok van de Dom. Wie te laat kwam, moest zich laten horen, bijvoorbeeld door stenen tegen de deuren te gooien: vandaar de uitdrukking "essere alla porta coi sassi" (met stenen aan de poort staan), die nog altijd gangbaar is.
De derde ring werd na 1306 opgetrokken, toen de Florentijnen de vorige hadden verwoest. Omringd door grachten die werden gevoed door de Brana en de Ombrone, werd hij nooit ingenomen.
Het was de moderne tijd die hem versloeg. In 1909 werd de tolgrens afgeschaft en de poorten, inmiddels gezien als hinderlijke ruïnes, werden tussen 1910 en 1925 een voor een gesloopt.
Het best zichtbaar is het stuk van de derde ring, langs de viale Matteotti en de viale Arcadia. De muren waren zo'n vijftien meter hoog, drie meter breed aan de voet en anderhalve meter bovenaan, waar de weergang liep.
Onderweg kom je de grote bastions tegen die in de vijftiende en zestiende eeuw werden toegevoegd om de poorten te verdedigen: de Ambrogi richting Lucca, de Thyrion bij de Porta al Borgo, de Sandraccia bij de Porta San Marco. Het sterkste bolwerk was de Fortezza di Santa Barbara, naast de Porta Carratica.
De vier poorten keken uit op de hoofdwegen: naar Florence, naar Lucca, naar de bergen en naar Prato. Hun namen leven voort in de vier wijken die het tegen elkaar opnemen in de Giostra dell'Orso.
De eerste ring werd gebouwd door de Longobarden, in opdracht van koning Desiderius, op de resten van de Romeinse: hij omsloot iets minder dan negen hectare rond het huidige Piazza del Duomo. De tweede, uit de twaalfde eeuw, telde zestig torens en brede grachten die door beken werden gevoed.
De poorten gingen bij zonsondergang dicht, op het geluid van een klok van de Dom. Wie te laat kwam, moest zich laten horen, bijvoorbeeld door stenen tegen de deuren te gooien: vandaar de uitdrukking "essere alla porta coi sassi" (met stenen aan de poort staan), die nog altijd gangbaar is.
De derde ring werd na 1306 opgetrokken, toen de Florentijnen de vorige hadden verwoest. Omringd door grachten die werden gevoed door de Brana en de Ombrone, werd hij nooit ingenomen.
Het was de moderne tijd die hem versloeg. In 1909 werd de tolgrens afgeschaft en de poorten, inmiddels gezien als hinderlijke ruïnes, werden tussen 1910 en 1925 een voor een gesloopt.