Opis
Bazylika Madonna dell'Umiltà to maryjne sanktuarium Pistoi, w stylu renesansowym, a z zewnątrz od razu rozpoznaje się ją po wielkiej kopule górującej nad dachami miasta. Zbudowano ją, by przechowywać fresk z Madonną uważany za cudowny, i do dziś jest jednym z miejsc, w których Pistoia się rozpoznaje.
Kopuła jest dziełem Giorgia Vasariego: ma około 25 metrów średnicy i 59 wysokości. W środku surowy westybul ze sklepieniami kolebkowymi i rozetami wprowadza do centralnego ośmioboku: trzy porządki architektoniczne w tamburze, posadzka z marmurów w różnych kolorach, a nad nimi kopuła.
Pośrodku prezbiterium, zaprojektowanego przez Jacopa Lafriego, znajduje się cudowny obraz, w marmurowym retabulum z 1612 roku autorstwa Pietra Tacci. To fresk z 1382 roku przedstawiający Madonnę nie na tronie, lecz pokorną: stąd nazwa.
W westybulu są wielkie pola z freskami od 1716 roku, na uroczystą koronację obrazu. W ścianach otwiera się sześć ołtarzy z wielkimi płótnami florenckich malarzy: kaplice po bokach ołtarza ozdobili Alessandro Fei i Giovan Battista Naldini.
W absydzie jest tablica Bernardina del Signoraccia z 1493 roku, z Madonną z Dzieciątkiem i świętymi Merkurialem i Benedyktem, pochodząca z klasztoru San Mercuriale.
Skarbiec Madonny przechowuje sprzęty liturgiczne i wota. Wśród nich srebrne ciborium z 1630 roku, ofiarowane po uniknięciu niebezpieczeństwa dżumy, oraz gałązka złotych róż z szafirem, podarowana w 1669 roku przez papieża Klemensa IX.
Pistoia, 17 lipca 1490 roku. Rody Panciatichi i Cancellieri biją się na ulicach, gdy kilka osób widzi, jak namalowana Madonna rozjaśnia się i z czoła spływają jej trzy cienkie strużki. Jakby cierpiała, jak mówi tradycja, z powodu tak wielu przelanej braterskiej krwi.
Cud potwierdził biskup i władze, a najważniejsze rody postanowiły zbudować godne sanktuarium. Łatwo powiedzieć: projekt powierzono Giulianowi da Sangallo, być może na zlecenie Wawrzyńca Wspaniałego, ale w 1494 roku Medyceuszy wygnano i prace przejął Ventura Vitoni.
Rozpoczęły się w 1495 roku i ciągnęły się dziesiątkami lat. W 1563 roku Kosma I wezwał Vasariego, by przykrył ośmiobok. Vasari zmienił pierwotny projekt i podniósł kopułę; latarnię ukończono w 1568 roku. Fresk przeniesiono nad nowy ołtarz w 1579 roku, a kościół konsekrowano w 1582.
Koniecznie zobacz
• Kopuła.
• Cudowny obraz.
• Skarbiec Madonny.
Czy wiesz, że…?
• Kościół stoi w miejscu, gdzie była kapliczka Santa Maria Forisportae, poza pierwszym pierścieniem murów.
• W 1931 roku papież Pius XI podniósł go do rangi bazyliki mniejszej.
Kopuła jest dziełem Giorgia Vasariego: ma około 25 metrów średnicy i 59 wysokości. W środku surowy westybul ze sklepieniami kolebkowymi i rozetami wprowadza do centralnego ośmioboku: trzy porządki architektoniczne w tamburze, posadzka z marmurów w różnych kolorach, a nad nimi kopuła.
Pośrodku prezbiterium, zaprojektowanego przez Jacopa Lafriego, znajduje się cudowny obraz, w marmurowym retabulum z 1612 roku autorstwa Pietra Tacci. To fresk z 1382 roku przedstawiający Madonnę nie na tronie, lecz pokorną: stąd nazwa.
W westybulu są wielkie pola z freskami od 1716 roku, na uroczystą koronację obrazu. W ścianach otwiera się sześć ołtarzy z wielkimi płótnami florenckich malarzy: kaplice po bokach ołtarza ozdobili Alessandro Fei i Giovan Battista Naldini.
W absydzie jest tablica Bernardina del Signoraccia z 1493 roku, z Madonną z Dzieciątkiem i świętymi Merkurialem i Benedyktem, pochodząca z klasztoru San Mercuriale.
Skarbiec Madonny przechowuje sprzęty liturgiczne i wota. Wśród nich srebrne ciborium z 1630 roku, ofiarowane po uniknięciu niebezpieczeństwa dżumy, oraz gałązka złotych róż z szafirem, podarowana w 1669 roku przez papieża Klemensa IX.
Pistoia, 17 lipca 1490 roku. Rody Panciatichi i Cancellieri biją się na ulicach, gdy kilka osób widzi, jak namalowana Madonna rozjaśnia się i z czoła spływają jej trzy cienkie strużki. Jakby cierpiała, jak mówi tradycja, z powodu tak wielu przelanej braterskiej krwi.
Cud potwierdził biskup i władze, a najważniejsze rody postanowiły zbudować godne sanktuarium. Łatwo powiedzieć: projekt powierzono Giulianowi da Sangallo, być może na zlecenie Wawrzyńca Wspaniałego, ale w 1494 roku Medyceuszy wygnano i prace przejął Ventura Vitoni.
Rozpoczęły się w 1495 roku i ciągnęły się dziesiątkami lat. W 1563 roku Kosma I wezwał Vasariego, by przykrył ośmiobok. Vasari zmienił pierwotny projekt i podniósł kopułę; latarnię ukończono w 1568 roku. Fresk przeniesiono nad nowy ołtarz w 1579 roku, a kościół konsekrowano w 1582.
Koniecznie zobacz
• Kopuła.
• Cudowny obraz.
• Skarbiec Madonny.
Czy wiesz, że…?
• Kościół stoi w miejscu, gdzie była kapliczka Santa Maria Forisportae, poza pierwszym pierścieniem murów.
• W 1931 roku papież Pius XI podniósł go do rangi bazyliki mniejszej.