Opis
Kościół Santissima Annunziata to wielki kościół serwitów w Pistoi, przy Piazza dei Servi: XIV-wieczna sala o długości 47 metrów, pokryta złoconymi sztukateriami z XVIII wieku, a obok wirydarz z dwudziestoma sześcioma lunetami pokrytymi freskami.
W środku uderza kontrast między stropem więźbowym z XV wieku, z oryginalnymi malowanymi dekoracjami, a barokowymi ścianami: ołtarze ze złoconego drewna, wielkie sztukatorskie krzyże i dwa rzędy fresków. Wyżej szesnastu świętych i błogosławionych zakonu pędzla Niccolò Nannettiego, niżej aniołki Giovanniego Domenica Ferrettiego.
Zaraz na prawo od wejścia znajduje się Vergine Annunziata, fresk z XIV wieku, od którego kościół wziął nazwę. W 1590 roku Sebastiano Vini dodał anioła, Boga Ojca i przestrzeń wokół: z bliska wciąż widać miejsca, gdzie nowy tynk styka się ze starym.
W prezbiterium, pod sklepieniem z freskiem Zwiastowania autorstwa Ferrettiego, wisi między innymi Wniebowzięcie namalowane przez Santiego di Tito w 1572 roku. W wirydarzu, z kolumnami z pietra serena i jońskimi kapitelami, lunety namalowane w XVII wieku przez Bernardina Poccettiego i innych malarzy z Florencji i Pistoi opowiadają o początkach zakonu.
Najżywsze są historie błogosławionego Buonaventury Bonaccorsiego z Pistoi. Na lunetach widać go najpierw w hełmie i pancerzu, jako przywódcę gibelińskiego stronnictwa, który prześladuje wrogów; potem, po kazaniu świętego Filipa Benizi w 1276 roku, jak publicznie ich obejmuje i oddaje cały majątek ubogim.
Buonaventura zmarł w Orvieto w 1315 roku. Jego szczątki spoczywają w złoconej urnie pod jednym z ołtarzy lewej nawy, sprowadzone do Pistoi na sześćsetlecie jego śmierci.
Budowę kościoła rozpoczęto w latach 1269–1270 na gruncie rodziny Cancellieri, wtedy poza murami, i dlatego nazywano go Santa Maria del Poggio. Z pierwotnego kościoła została dzwonnica o wysokości 27 metrów, z czterema gotyckimi oknami.
W środku uderza kontrast między stropem więźbowym z XV wieku, z oryginalnymi malowanymi dekoracjami, a barokowymi ścianami: ołtarze ze złoconego drewna, wielkie sztukatorskie krzyże i dwa rzędy fresków. Wyżej szesnastu świętych i błogosławionych zakonu pędzla Niccolò Nannettiego, niżej aniołki Giovanniego Domenica Ferrettiego.
Zaraz na prawo od wejścia znajduje się Vergine Annunziata, fresk z XIV wieku, od którego kościół wziął nazwę. W 1590 roku Sebastiano Vini dodał anioła, Boga Ojca i przestrzeń wokół: z bliska wciąż widać miejsca, gdzie nowy tynk styka się ze starym.
W prezbiterium, pod sklepieniem z freskiem Zwiastowania autorstwa Ferrettiego, wisi między innymi Wniebowzięcie namalowane przez Santiego di Tito w 1572 roku. W wirydarzu, z kolumnami z pietra serena i jońskimi kapitelami, lunety namalowane w XVII wieku przez Bernardina Poccettiego i innych malarzy z Florencji i Pistoi opowiadają o początkach zakonu.
Najżywsze są historie błogosławionego Buonaventury Bonaccorsiego z Pistoi. Na lunetach widać go najpierw w hełmie i pancerzu, jako przywódcę gibelińskiego stronnictwa, który prześladuje wrogów; potem, po kazaniu świętego Filipa Benizi w 1276 roku, jak publicznie ich obejmuje i oddaje cały majątek ubogim.
Buonaventura zmarł w Orvieto w 1315 roku. Jego szczątki spoczywają w złoconej urnie pod jednym z ołtarzy lewej nawy, sprowadzone do Pistoi na sześćsetlecie jego śmierci.
Budowę kościoła rozpoczęto w latach 1269–1270 na gruncie rodziny Cancellieri, wtedy poza murami, i dlatego nazywano go Santa Maria del Poggio. Z pierwotnego kościoła została dzwonnica o wysokości 27 metrów, z czterema gotyckimi oknami.