Opis
Kościół Ducha Świętego (Chiesa dello Spirito Santo), zbudowany jako kościół jezuitów w Pistoi i poświęcony świętemu Ignacemu, to wielka barokowa świątynia w centrum: z zewnątrz naga, surowa fasada, w środku ołtarz Berniniego i obraz Pietra da Cortony.
Wnętrze wzorowane jest na rzymskim kościele Il Gesù: jedna nawa z połączonymi bocznymi kaplicami. Na końcu ołtarz główny, zaprojektowany przez Gian Lorenza Berniniego w 1668 roku, obramowuje Objawienie się Chrystusa świętemu Ignacemu, wielkie płótno namalowane przez Pietra da Cortonę w 1670 roku.
W kaplicy Rospigliosich wisi obraz Ludovica Gimignaniego z Matką Bożą i Chrystusem w chwale, otoczonymi tłumem świętych, od świętego Dominika po świętą Rozalię. W kaplicy Banchierich, pierwszej po lewej, Ottaviano Dandini namalował złożonego do grobu Chrystusa ze świętymi jezuitami.
Nie pomijaj organów: w połowie lewej ściany, nad niewielką marmurową emporą, stoi instrument z 1664 roku autorstwa Willema Hermansa, w szafie z misternie rzeźbionego, złoconego drewna.
Cały ten przepych ma rodzinne wyjaśnienie. Kościół budowano od 1647 roku z woli Rospigliosich, według projektu jezuity Tommasa Ramignaniego, a dekoracją zajął się kardynał Giulio Rospigliosi, który został papieżem jako Klemens IX: dlatego do Pistoi trafili Bernini i Cortona.
Papież zamówił też drugie organy naprzeciw instrumentu Hermansa, ale zbudowano tylko emporę i prospekt. Przez trzy stulecia były to organy na niby. Dopiero w 2008 roku organmistrz z Lukki Glauco Ghilardi je ukończył, wzorując się na niemieckich organach barokowych.
Dzisiejsza nazwa pochodzi od księży ze Zgromadzenia Ducha Świętego, którzy zastąpili jezuitów po kasacie zakonu w 1773 roku. Po długich pracach wzmacniających kościół został ponownie otwarty dla kultu w 1988 roku.
Wnętrze wzorowane jest na rzymskim kościele Il Gesù: jedna nawa z połączonymi bocznymi kaplicami. Na końcu ołtarz główny, zaprojektowany przez Gian Lorenza Berniniego w 1668 roku, obramowuje Objawienie się Chrystusa świętemu Ignacemu, wielkie płótno namalowane przez Pietra da Cortonę w 1670 roku.
W kaplicy Rospigliosich wisi obraz Ludovica Gimignaniego z Matką Bożą i Chrystusem w chwale, otoczonymi tłumem świętych, od świętego Dominika po świętą Rozalię. W kaplicy Banchierich, pierwszej po lewej, Ottaviano Dandini namalował złożonego do grobu Chrystusa ze świętymi jezuitami.
Nie pomijaj organów: w połowie lewej ściany, nad niewielką marmurową emporą, stoi instrument z 1664 roku autorstwa Willema Hermansa, w szafie z misternie rzeźbionego, złoconego drewna.
Cały ten przepych ma rodzinne wyjaśnienie. Kościół budowano od 1647 roku z woli Rospigliosich, według projektu jezuity Tommasa Ramignaniego, a dekoracją zajął się kardynał Giulio Rospigliosi, który został papieżem jako Klemens IX: dlatego do Pistoi trafili Bernini i Cortona.
Papież zamówił też drugie organy naprzeciw instrumentu Hermansa, ale zbudowano tylko emporę i prospekt. Przez trzy stulecia były to organy na niby. Dopiero w 2008 roku organmistrz z Lukki Glauco Ghilardi je ukończył, wzorując się na niemieckich organach barokowych.
Dzisiejsza nazwa pochodzi od księży ze Zgromadzenia Ducha Świętego, którzy zastąpili jezuitów po kasacie zakonu w 1773 roku. Po długich pracach wzmacniających kościół został ponownie otwarty dla kultu w 1988 roku.