Opis
Kościół San Bartolomeo in Pantano to jeden z najstarszych kościołów Pistoi: powstał jako longobardzkie opactwo w VIII wieku, a wciąż ma romański wygląd z XII wieku, z fasadą o pięciu łukach i wnętrzem z nagiego kamienia. W środku kryje XIII-wieczną ambonę i wielkiego Chrystusa namalowanego w absydzie.
Fasadę rytmizuje pięć łuków na smukłych kolumnach, obramionych pasami białego i zielonego marmuru, jak udawany portyk. Na narożnikach i wokół środkowego łuku stoją kamienne lwy: dwa trzymają pod łapami człowieka i bazyliszka.
Nad głównym portalem architraw przypisywany Gruamontemu pokazuje Chrystusa wśród apostołów, z Tomaszem dotykającym Jego boku, by uwierzyć w Zmartwychwstanie. Można na nim odczytać datę 1167 i imię fundatora, niejakiego Rodolfina.
Trzynawowe wnętrze jest surowe i sugestywne, z posadzką z cocciopesto i ścianami z kamiennych ciosów. W absydzie, na błękitnym tle, dominuje Chrystus w majestacie wśród świętych i aniołów, namalowany pod koniec XIII wieku i przypisywany Manfredinowi di Alberto.
Ambona Guida z Como, wyrzeźbiona w połowie XIII wieku, to jeden z najcenniejszych zabytków średniowiecznej rzeźby w Pistoi; inne płyciny, innego mistrza, są dziś wmurowane w ścianę.
Drewniany krucyfiks na ołtarzu głównym jest dziełem rzeźbiarza bliskiego stylowi Giovanniego Pisana. Wśród obrazów ołtarzowych wyróżnia się Madonna z Dzieciątkiem i świętymi Giovanniego Marii Butteriego z 1596 roku, uważana za jedno z jego arcydzieł.
Kościół założył między 726 a 764 rokiem longobardzki lekarz Gaidoald, tuż za murami. „Pantano” w nazwie, czyli bagno, to błotnisty grunt tego miejsca, związany ze zmianami biegu potoku Brana.
Dawna atmosfera wnętrza jest po części dziełem renowacji. W latach 1951–1961 usunięto stulecia dodatków: odsłonięto kamienne ściany, otwarto na nowo wąskie okna i odnaleziono malowidła absydy.
24 sierpnia, w święto patrona, odbywa się jedno z najbardziej lubianych świąt w mieście. Od stuleci dzieciom namaszcza się czoło, by chronić je przed złymi duchami, dziś także przed chorobami gardła; sprzedaje się też „corone”, naszyjniki z kruchego ciasta z dużym medalionem pośrodku.
Koniecznie zobacz
• Architraw Gruamontego.
• Chrystusa w majestacie w absydzie.
• Ambonę Guida z Como.
• Obraz ołtarzowy Giovanniego Marii Butteriego.
Czy wiesz, że…?
• Między XV a XVIII wiekiem opactwo przeszło od benedyktynów do kanoników laterańskich, zwanych „Rocchettini”, a potem do wallombrozjanów, zanim w 1810 roku stało się parafią.
Fasadę rytmizuje pięć łuków na smukłych kolumnach, obramionych pasami białego i zielonego marmuru, jak udawany portyk. Na narożnikach i wokół środkowego łuku stoją kamienne lwy: dwa trzymają pod łapami człowieka i bazyliszka.
Nad głównym portalem architraw przypisywany Gruamontemu pokazuje Chrystusa wśród apostołów, z Tomaszem dotykającym Jego boku, by uwierzyć w Zmartwychwstanie. Można na nim odczytać datę 1167 i imię fundatora, niejakiego Rodolfina.
Trzynawowe wnętrze jest surowe i sugestywne, z posadzką z cocciopesto i ścianami z kamiennych ciosów. W absydzie, na błękitnym tle, dominuje Chrystus w majestacie wśród świętych i aniołów, namalowany pod koniec XIII wieku i przypisywany Manfredinowi di Alberto.
Ambona Guida z Como, wyrzeźbiona w połowie XIII wieku, to jeden z najcenniejszych zabytków średniowiecznej rzeźby w Pistoi; inne płyciny, innego mistrza, są dziś wmurowane w ścianę.
Drewniany krucyfiks na ołtarzu głównym jest dziełem rzeźbiarza bliskiego stylowi Giovanniego Pisana. Wśród obrazów ołtarzowych wyróżnia się Madonna z Dzieciątkiem i świętymi Giovanniego Marii Butteriego z 1596 roku, uważana za jedno z jego arcydzieł.
Kościół założył między 726 a 764 rokiem longobardzki lekarz Gaidoald, tuż za murami. „Pantano” w nazwie, czyli bagno, to błotnisty grunt tego miejsca, związany ze zmianami biegu potoku Brana.
Dawna atmosfera wnętrza jest po części dziełem renowacji. W latach 1951–1961 usunięto stulecia dodatków: odsłonięto kamienne ściany, otwarto na nowo wąskie okna i odnaleziono malowidła absydy.
24 sierpnia, w święto patrona, odbywa się jedno z najbardziej lubianych świąt w mieście. Od stuleci dzieciom namaszcza się czoło, by chronić je przed złymi duchami, dziś także przed chorobami gardła; sprzedaje się też „corone”, naszyjniki z kruchego ciasta z dużym medalionem pośrodku.
Koniecznie zobacz
• Architraw Gruamontego.
• Chrystusa w majestacie w absydzie.
• Ambonę Guida z Como.
• Obraz ołtarzowy Giovanniego Marii Butteriego.
Czy wiesz, że…?
• Między XV a XVIII wiekiem opactwo przeszło od benedyktynów do kanoników laterańskich, zwanych „Rocchettini”, a potem do wallombrozjanów, zanim w 1810 roku stało się parafią.