Opis
Kościół Santa Maria delle Grazie to mały renesansowy kościół w Pistoi, obok dawnego Ospedale del Ceppo, zrodzony z cudu na szpitalnej sali. Mieszkańcy nazywają go „Madonna del Letto”, czyli Madonną od Łóżka, bo w środku naprawdę przechowuje się łóżko cudu.
Z zewnątrz jest skromny: prosty portal z rzeźbionymi kandelabrami na ościeżach i wielka luneta z herbem gminy. W środku jedyna nawa ma strop kasetonowy i kończy się prezbiterium tak obszernym, że wygląda jak osobny budynek, wzorowanym na Kaplicy Pazzich Brunelleschiego we Florencji.
Na ołtarzu głównym znajduje się XIV-wieczny fresk z Madonną z Dzieciątkiem, namalowany tuż po cudzie i przeniesiony tu, gdy kościół był gotowy. W jednej z kaplic stoi łóżko cudu, szpitalne łóżko z XIV wieku. Przy bocznych ołtarzach Święta Katarzyna Aleksandryjska Giovana Battisty Naldiniego i Wniebowzięcie Alessandra Feia.
Historia zaczyna się w 1336 roku, w szpitalu Santi Donnino e Lorenzo. Leżąca tam dziewczyna wyzdrowiała, jak mówiono, za wstawiennictwem Matki Bożej; salę zamieniono w oratorium, a malarz, odtąd zwany Mistrzem z 1336 roku, namalował Madonnę taką, jaka ukazała się chorej.
Łóżko opowiada też inną historię. Było darem dobroczyńcy, Giovanniego di Matteo Gualdimariego, który w 1330 roku wyposażył szpital w pojedyncze łóżka zamiast zwykłych ław, na których spało razem wielu chorych. Na wezgłowiach wciąż można przeczytać modlitwy za dwoje zmarłych, z datami 1336 i 1337.
W 1469 roku Rada Ludu przeznaczyła znaczną sumę i w miejscu oratorium stanął kościół. Architektem był prawdopodobnie pistojańczyk Ventura Vitoni, a nie florentczyk Michelozzo, któremu długo go przypisywano.
Obok powstał klasztor augustianek. Pod koniec XVIII wieku biskup Scipione de’ Ricci zlikwidował zespół, który przeszedł na rzecz Ospedale del Ceppo; kościół znów stał się parafią około połowy XX wieku. W kościele grają organy pistojańczyków Filippa i Antonia Troncich z 1755 roku.
Z zewnątrz jest skromny: prosty portal z rzeźbionymi kandelabrami na ościeżach i wielka luneta z herbem gminy. W środku jedyna nawa ma strop kasetonowy i kończy się prezbiterium tak obszernym, że wygląda jak osobny budynek, wzorowanym na Kaplicy Pazzich Brunelleschiego we Florencji.
Na ołtarzu głównym znajduje się XIV-wieczny fresk z Madonną z Dzieciątkiem, namalowany tuż po cudzie i przeniesiony tu, gdy kościół był gotowy. W jednej z kaplic stoi łóżko cudu, szpitalne łóżko z XIV wieku. Przy bocznych ołtarzach Święta Katarzyna Aleksandryjska Giovana Battisty Naldiniego i Wniebowzięcie Alessandra Feia.
Historia zaczyna się w 1336 roku, w szpitalu Santi Donnino e Lorenzo. Leżąca tam dziewczyna wyzdrowiała, jak mówiono, za wstawiennictwem Matki Bożej; salę zamieniono w oratorium, a malarz, odtąd zwany Mistrzem z 1336 roku, namalował Madonnę taką, jaka ukazała się chorej.
Łóżko opowiada też inną historię. Było darem dobroczyńcy, Giovanniego di Matteo Gualdimariego, który w 1330 roku wyposażył szpital w pojedyncze łóżka zamiast zwykłych ław, na których spało razem wielu chorych. Na wezgłowiach wciąż można przeczytać modlitwy za dwoje zmarłych, z datami 1336 i 1337.
W 1469 roku Rada Ludu przeznaczyła znaczną sumę i w miejscu oratorium stanął kościół. Architektem był prawdopodobnie pistojańczyk Ventura Vitoni, a nie florentczyk Michelozzo, któremu długo go przypisywano.
Obok powstał klasztor augustianek. Pod koniec XVIII wieku biskup Scipione de’ Ricci zlikwidował zespół, który przeszedł na rzecz Ospedale del Ceppo; kościół znów stał się parafią około połowy XX wieku. W kościele grają organy pistojańczyków Filippa i Antonia Troncich z 1755 roku.