Opis
Kościół i klasztor San Domenico to wielki zespół dominikański w Pistoi: kościół z jedną szeroką nawą i transeptem, pełen grobowców i ołtarzy rodów szlacheckich, z dwoma wirydarzami pokrytymi freskami i dziełami od XIV do XVII wieku.
Warto odszukać nagrobek Filippa Lazzariego, prawnika z Pistoi, wyrzeźbiony w 1462 roku przez Bernarda i Antonia Rossellinów, przy pierwszym ołtarzu po prawej. Tym samym rzeźbiarzom przypisuje się grobowiec błogosławionego Wawrzyńca z Ripafratty, wciąż będący przedmiotem badań.
Wzdłuż nawy ciągną się ołtarze ufundowane przez Panciatichich, Cancellierich, Cellesich i inne rody, które wybrały San Domenico na miejsce pochówku. Wśród obrazów są Matka Boża Różańcowa Cristofana Alloriego (1610) i Święty Karol Boromeusz z rodziną Rospigliosich pędzla Jacopa da Empoli.
Wiele zawdzięcza się fra Paolinowi, dominikaninowi i malarzowi, zwolennikowi Savonaroli, jak cały klasztor w Pistoi. Jego dziełem są Pokłon Trzech Króli, Ukrzyżowanie z 1533 roku i Mistyczne zaślubiny świętej Katarzyny: jeden z wirydarzy nosi jego imię.
W dużym wirydarzu Sebastiano Vini namalował pod koniec XVI wieku historie świętego Dominika. Mały wirydarz ma XVII-wieczne lunety z życiem świętej, ale po wojnie zachował się z niego tylko jeden bok.
Jest tu też grób dominikańskiego biskupa Andrei Franchiego, który w 1399 roku, w czasie zarazy, prowadził procesję Białych. A w klasztorze w 1497 roku zmarł słynny florencki malarz Benozzo Gozzoli.
Początki spowija legenda: według tradycji kościół zaprojektowało dwóch zakonników-architektów z Santa Maria Novella, a Vasari wspominał o udziale Giovanniego Pisana, ale żadna z tych informacji się nie potwierdza. Klasztor powstał w połowie XIII wieku.
W nocy 24 października 1943 roku kościół i klasztor zostały ciężko trafione w bombardowaniach. Renowacja przywróciła na miejsce wiele dzieł sztuki.
Warto odszukać nagrobek Filippa Lazzariego, prawnika z Pistoi, wyrzeźbiony w 1462 roku przez Bernarda i Antonia Rossellinów, przy pierwszym ołtarzu po prawej. Tym samym rzeźbiarzom przypisuje się grobowiec błogosławionego Wawrzyńca z Ripafratty, wciąż będący przedmiotem badań.
Wzdłuż nawy ciągną się ołtarze ufundowane przez Panciatichich, Cancellierich, Cellesich i inne rody, które wybrały San Domenico na miejsce pochówku. Wśród obrazów są Matka Boża Różańcowa Cristofana Alloriego (1610) i Święty Karol Boromeusz z rodziną Rospigliosich pędzla Jacopa da Empoli.
Wiele zawdzięcza się fra Paolinowi, dominikaninowi i malarzowi, zwolennikowi Savonaroli, jak cały klasztor w Pistoi. Jego dziełem są Pokłon Trzech Króli, Ukrzyżowanie z 1533 roku i Mistyczne zaślubiny świętej Katarzyny: jeden z wirydarzy nosi jego imię.
W dużym wirydarzu Sebastiano Vini namalował pod koniec XVI wieku historie świętego Dominika. Mały wirydarz ma XVII-wieczne lunety z życiem świętej, ale po wojnie zachował się z niego tylko jeden bok.
Jest tu też grób dominikańskiego biskupa Andrei Franchiego, który w 1399 roku, w czasie zarazy, prowadził procesję Białych. A w klasztorze w 1497 roku zmarł słynny florencki malarz Benozzo Gozzoli.
Początki spowija legenda: według tradycji kościół zaprojektowało dwóch zakonników-architektów z Santa Maria Novella, a Vasari wspominał o udziale Giovanniego Pisana, ale żadna z tych informacji się nie potwierdza. Klasztor powstał w połowie XIII wieku.
W nocy 24 października 1943 roku kościół i klasztor zostały ciężko trafione w bombardowaniach. Renowacja przywróciła na miejsce wiele dzieł sztuki.