Opis
Ex Chiesa del Tau to dawny kościół Sant’Antonio Abate w centrum Pistoi: XIV-wieczna budowla, dziś zdesakralizowana, która skrywa jeden z wielkich cykli fresków w mieście. Obok stoi klasztor, siedziba Museo Marino Marini.
Powodem, by wejść, są freski Niccolò di Tommasa, florenckiego malarza z kręgu Orcagni, który zaczął je w 1372 roku z kilkoma pomocnikami, być może także z pistojańczykiem Antoniem Vite. Pokrywają ściany w trzech nałożonych na siebie pasach.
Jedna nad drugą biegną historie Starego Testamentu, sceny z Nowego Testamentu i życie świętego Antoniego, pustelnika, któremu poświęcony był kościół. To ciągła opowieść, którą śledzi się ściana po ścianie.
Nazwa pochodzi od krzyża w kształcie litery T, czyli tau, który zakonnicy reguły świętego Antoniego nosili naszyty na habicie: przypomina laskę, na której święty wspiera się na wizerunkach. Okoliczne wsie zwracały się do niego o opiekę nad zwierzętami domowymi.
Nawet gdy w XVI wieku zakonników już nie było, kult trwał dzięki świętom patrona, religijnym i świeckim.
Kościół założył w 1361 roku brat Giovanni Guidotti, przełożony domu świętego Antoniego we Florencji, razem z klasztorem, na terenie zwolnionym po wyburzeniu drugiego pierścienia murów, za zgodą opata generalnego zakonu.
Do zespołu należały też szpital i oratorium. Klasztor przeżywał okres rozkwitu za papieża Leona X, potem zaczął się długi upadek.
Freski przetrwały trudne dzieje. Po kasacie zakonu pod koniec XVIII wieku kościół sprzedano, podzielono na kilka kondygnacji i przerobiono na mieszkania. Dopiero renowacje rozpoczęte w 1962 roku na nowo odsłoniły malowany cykl. Od 2014 roku kościołem i klasztorem zarządza państwo, dziś poprzez Regionalną Dyrekcję Muzeów Toskanii.
Powodem, by wejść, są freski Niccolò di Tommasa, florenckiego malarza z kręgu Orcagni, który zaczął je w 1372 roku z kilkoma pomocnikami, być może także z pistojańczykiem Antoniem Vite. Pokrywają ściany w trzech nałożonych na siebie pasach.
Jedna nad drugą biegną historie Starego Testamentu, sceny z Nowego Testamentu i życie świętego Antoniego, pustelnika, któremu poświęcony był kościół. To ciągła opowieść, którą śledzi się ściana po ścianie.
Nazwa pochodzi od krzyża w kształcie litery T, czyli tau, który zakonnicy reguły świętego Antoniego nosili naszyty na habicie: przypomina laskę, na której święty wspiera się na wizerunkach. Okoliczne wsie zwracały się do niego o opiekę nad zwierzętami domowymi.
Nawet gdy w XVI wieku zakonników już nie było, kult trwał dzięki świętom patrona, religijnym i świeckim.
Kościół założył w 1361 roku brat Giovanni Guidotti, przełożony domu świętego Antoniego we Florencji, razem z klasztorem, na terenie zwolnionym po wyburzeniu drugiego pierścienia murów, za zgodą opata generalnego zakonu.
Do zespołu należały też szpital i oratorium. Klasztor przeżywał okres rozkwitu za papieża Leona X, potem zaczął się długi upadek.
Freski przetrwały trudne dzieje. Po kasacie zakonu pod koniec XVIII wieku kościół sprzedano, podzielono na kilka kondygnacji i przerobiono na mieszkania. Dopiero renowacje rozpoczęte w 1962 roku na nowo odsłoniły malowany cykl. Od 2014 roku kościołem i klasztorem zarządza państwo, dziś poprzez Regionalną Dyrekcję Muzeów Toskanii.