Opis
Fondazione Pistoiese Jorio Vivarelli ma siedzibę w domu-pracowni rzeźbiarza przy via di Felceti, na wzgórzach niedaleko Pistoi: to dwudziestowieczna willa otoczona parkiem z jego rzeźbami z brązu, w której poznasz twórczość artysty.
Park, wśród oliwek, cyprysów, mimoz i lip, kryje kilka pomników z brązu dłuta Vivarellego. W środku, w czterech salach, rysunki, ryciny, medale, monety i rzeźby prowadzą przez jego drogę twórczą od młodości po dojrzałość; jest też wielka pracownia o podwójnej wysokości, oświetlona przez szerokie okna.
Dom zaprojektował Oskar Stonorov, architekt i rzeźbiarz pracujący w Stanach Zjednoczonych, przyjaciel Vivarellego. Budowa ruszyła w 1969 roku, a Stonorov zmarł w 1970, zanim zobaczył ją ukończoną. Czerwona terakota, ochrowe mury i łukowe okna przywołują toskańskie domy wiejskie.
Obaj wyobrażali sobie to miejsce jako „warsztat z XV wieku”, miejsce spotkań dla młodych: w 1971 roku odbywały się tu kursy dla zagranicznych studentów. W 2000 roku willę i dzieła podarowano miastu i powstała Fundacja.
Park, wśród oliwek, cyprysów, mimoz i lip, kryje kilka pomników z brązu dłuta Vivarellego. W środku, w czterech salach, rysunki, ryciny, medale, monety i rzeźby prowadzą przez jego drogę twórczą od młodości po dojrzałość; jest też wielka pracownia o podwójnej wysokości, oświetlona przez szerokie okna.
Dom zaprojektował Oskar Stonorov, architekt i rzeźbiarz pracujący w Stanach Zjednoczonych, przyjaciel Vivarellego. Budowa ruszyła w 1969 roku, a Stonorov zmarł w 1970, zanim zobaczył ją ukończoną. Czerwona terakota, ochrowe mury i łukowe okna przywołują toskańskie domy wiejskie.
Obaj wyobrażali sobie to miejsce jako „warsztat z XV wieku”, miejsce spotkań dla młodych: w 1971 roku odbywały się tu kursy dla zagranicznych studentów. W 2000 roku willę i dzieła podarowano miastu i powstała Fundacja.