Opis
Fortezza di Santa Barbara to wielka medycejska twierdza Pistoi, w południowo-wschodnim narożniku miejskich murów: czworobok z cegły z bastionami w narożach, skarpowanymi murami i placem musztry w środku. Zbudowano ją raczej po to, by trzymać pistojańczyków w ryzach, niż by ich bronić.
Do obejrzenia jest przede wszystkim całość: pochyłe mury wysokie na około 11 metrów, strzelnice armatnie w bokach bastionów, pochyłe przedpiersia i wielkie wejście pośrodku kurtyny. Żadnych ozdób: to architektura „żołnierska”, jak chciał tego militarny styl Kosmy I.
W środku otwiera się plac musztry. Nad renesansowymi murami wyrasta średniowieczny donżon, wielka wieża, która zachowała się w dość dobrym stanie z wcześniejszej twierdzy, z pewnymi śladami innych wież.
Tę starszą twierdzę zbudowali florentczycy w 1331 roku, obok kaplicy świętego Barnaby, od której wzięła pierwszą nazwę. W 1343 roku pistojańczycy zburzyli ją w odwecie. Imię świętej Barbary pojawiło się dopiero później.
W 1539 roku Kosma I Medyceusz kazał ją odbudować według projektu Nanniego Unghera, a prace prowadził Giovan Battista Bellucci. Celem było powstrzymanie wojowniczych zapędów miasta. Później Bernardo Buontalenti rozbudował rdzeń i połączył go z murami nowym bastionem.
Wraz z nadejściem broni palnej wysokie wieże stały się celami: obniżano szczyty, usuwano ostre narożniki. Wieżę twierdzy oszczędzono i rozbudowano, tracąc tylko machikuły na szczycie, natomiast ścięto dzwonnice San Paolo i San Pier Maggiore, które zasłaniały widok na miasto.
W całej swojej historii twierdza przeżyła tylko jedno oblężenie, w 1643 roku, gdy wojska Barberinich zaatakowały Pistoię i zostały odparte.
Piotr Leopold rozbroił ją w 1774 roku; potem była koszarami, więzieniem wojskowym i komendą okręgu. W 1944 roku w tych murach Niemcy rozstrzelali czterech młodych mieszkańców Pistoi.
Twierdza jest własnością państwa i należy do państwowych muzeów Toskanii, zarządzanych przez Regionalną Dyrekcję Muzeów.
Do obejrzenia jest przede wszystkim całość: pochyłe mury wysokie na około 11 metrów, strzelnice armatnie w bokach bastionów, pochyłe przedpiersia i wielkie wejście pośrodku kurtyny. Żadnych ozdób: to architektura „żołnierska”, jak chciał tego militarny styl Kosmy I.
W środku otwiera się plac musztry. Nad renesansowymi murami wyrasta średniowieczny donżon, wielka wieża, która zachowała się w dość dobrym stanie z wcześniejszej twierdzy, z pewnymi śladami innych wież.
Tę starszą twierdzę zbudowali florentczycy w 1331 roku, obok kaplicy świętego Barnaby, od której wzięła pierwszą nazwę. W 1343 roku pistojańczycy zburzyli ją w odwecie. Imię świętej Barbary pojawiło się dopiero później.
W 1539 roku Kosma I Medyceusz kazał ją odbudować według projektu Nanniego Unghera, a prace prowadził Giovan Battista Bellucci. Celem było powstrzymanie wojowniczych zapędów miasta. Później Bernardo Buontalenti rozbudował rdzeń i połączył go z murami nowym bastionem.
Wraz z nadejściem broni palnej wysokie wieże stały się celami: obniżano szczyty, usuwano ostre narożniki. Wieżę twierdzy oszczędzono i rozbudowano, tracąc tylko machikuły na szczycie, natomiast ścięto dzwonnice San Paolo i San Pier Maggiore, które zasłaniały widok na miasto.
W całej swojej historii twierdza przeżyła tylko jedno oblężenie, w 1643 roku, gdy wojska Barberinich zaatakowały Pistoię i zostały odparte.
Piotr Leopold rozbroił ją w 1774 roku; potem była koszarami, więzieniem wojskowym i komendą okręgu. W 1944 roku w tych murach Niemcy rozstrzelali czterech młodych mieszkańców Pistoi.
Twierdza jest własnością państwa i należy do państwowych muzeów Toskanii, zarządzanych przez Regionalną Dyrekcję Muzeów.