Opis
Mury Pistoi to trzy pierścienie, które w średniowieczu zamykały, a potem poszerzały miasto: z najstarszego zostały ślady w przebiegu ulic, z ostatniego, XIV-wiecznego, kilka odcinków wzdłuż alej otaczających centrum.
Najlepiej widoczny jest odcinek trzeciego pierścienia, wzdłuż viale Matteotti i viale Arcadia. Mury miały około piętnastu metrów wysokości, trzy metry szerokości u podstawy i półtora metra na szczycie, gdzie biegł chodnik dla straży.
Obchodząc je, natrafisz na wielkie bastiony dobudowane w XV i XVI wieku dla obrony bram: Ambrogi od strony Lukki, Thyrion przy Porta al Borgo, Sandraccia przy Porta San Marco. Najsilniejszym punktem obrony była Fortezza di Santa Barbara, obok Porta Carratica.
Cztery bramy wychodziły na główne drogi: do Florencji, do Lukki, w góry i do Prato. Ich nazwy przetrwały w czterech dzielnicach, które rywalizują ze sobą w Giostra dell'Orso.
Pierwszy pierścień zbudowali Longobardowie z rozkazu króla Dezyderiusza, na resztkach rzymskiego: obejmował niespełna dziewięć hektarów wokół dzisiejszej Piazza del Duomo. Drugi, z XII wieku, liczył sześćdziesiąt wież i szerokie fosy zasilane przez potoki.
Bramy zamykano o zachodzie słońca, na dźwięk dzwonu z katedry. Kto się spóźnił, musiał dać o sobie znać, choćby rzucając kamieniami we wrota: stąd powiedzenie „essere alla porta coi sassi” (być u bramy z kamieniami), wciąż używane na co dzień.
Trzeci pierścień wzniesiono po 1306 roku, gdy Florentczycy zburzyli poprzedni. Otoczony fosami zasilanymi przez Branę i Ombrone, nigdy nie został zdobyty.
Pokonała go dopiero nowoczesność. W 1909 roku zniesiono rogatki celne, a bramy, uznane za zawadzające ruiny, rozbierano jedną po drugiej w latach 1910–1925.
Najlepiej widoczny jest odcinek trzeciego pierścienia, wzdłuż viale Matteotti i viale Arcadia. Mury miały około piętnastu metrów wysokości, trzy metry szerokości u podstawy i półtora metra na szczycie, gdzie biegł chodnik dla straży.
Obchodząc je, natrafisz na wielkie bastiony dobudowane w XV i XVI wieku dla obrony bram: Ambrogi od strony Lukki, Thyrion przy Porta al Borgo, Sandraccia przy Porta San Marco. Najsilniejszym punktem obrony była Fortezza di Santa Barbara, obok Porta Carratica.
Cztery bramy wychodziły na główne drogi: do Florencji, do Lukki, w góry i do Prato. Ich nazwy przetrwały w czterech dzielnicach, które rywalizują ze sobą w Giostra dell'Orso.
Pierwszy pierścień zbudowali Longobardowie z rozkazu króla Dezyderiusza, na resztkach rzymskiego: obejmował niespełna dziewięć hektarów wokół dzisiejszej Piazza del Duomo. Drugi, z XII wieku, liczył sześćdziesiąt wież i szerokie fosy zasilane przez potoki.
Bramy zamykano o zachodzie słońca, na dźwięk dzwonu z katedry. Kto się spóźnił, musiał dać o sobie znać, choćby rzucając kamieniami we wrota: stąd powiedzenie „essere alla porta coi sassi” (być u bramy z kamieniami), wciąż używane na co dzień.
Trzeci pierścień wzniesiono po 1306 roku, gdy Florentczycy zburzyli poprzedni. Otoczony fosami zasilanymi przez Branę i Ombrone, nigdy nie został zdobyty.
Pokonała go dopiero nowoczesność. W 1909 roku zniesiono rogatki celne, a bramy, uznane za zawadzające ruiny, rozbierano jedną po drugiej w latach 1910–1925.