Opis
Museo Civico w Pistoi to główne muzeum sztuki w mieście, mieszczące się w Palazzo degli Anziani, XIV-wiecznym ratuszu przy Piazza del Duomo. Siedem stuleci malarstwa, od XIII do XIX wieku, opowiada o Pistoi i jej relacjach z Florencją, raz pełnych zależności, raz dumy. Na antresoli działa też Centrum Dokumentacji poświęcone architektowi Giovanniemu Michelucciemu.
Zwiedzanie zaczyna się od najstarszych obrazów na desce, na złotym tle. Pierwszy, którego warto szukać, to Święty Franciszek ze scenami z życia, przypisywany Coppowi di Marcovaldo: święty pośrodku, a wokół jego cuda za życia i po śmierci, scena po scenie.
Obok wiszą Opłakiwanie Chrystusa Lippa di Benivieni oraz Madonna ze świętymi Mistrza z 1310 roku. Najbogatsza jest sekcja XVI wieku, z wielkimi obrazami ołtarzowymi: Sacra Conversazione Lorenza di Credi, ta Ridolfa del Ghirlandaio i Madonna della Pergola pistojańczyka Bernardina Dettiego.
Na drugim piętrze przechodzi się do XVII i XVIII wieku, z Hero i Leandrem Giacinta Gimignaniego i Sądem Midasa Jacopa Chimentiego. Osobno prezentowana jest kolekcja Puccinich, przeniesiona z willi w Scornio: wśród dzieł portret Niccolò Pucciniego pędzla Giuseppe Bezzuolego.
Centrum Dokumentacji Giovanniego Michelucciego przechowuje ponad 2000 rysunków i około 300 projektów wielkiego architekta, od pierwszych prac po ostatnie lata. Wśród jego dzieł są kościół San Giovanni Battista przy autostradzie, kościół w Longarone, a w Pistoi giełda towarowa Borsa Merci i kościół della Vergine.
Przed wejściem warto przyjrzeć się fasadzie pałacu. Pośrodku widnieje wielki herb Medyceuszy z brązowymi ozdobami, na cześć papieża Klemensa VII.
Na lewo od wielkiego środkowego okna wystaje głowa z czarnego marmuru, pod którą wiszą buława i klucze. Tradycja przypisuje ją Grandoniowi de’ Ghislieri, na wpół legendarnemu bohaterowi wyprawy na Baleary; według innych to zdrajca Filippo Tedici, wystawiony jak głowa skazańca.
Klucze, zwane „balearskimi”, miały być w rzeczywistości kluczami do miejskich więzień, otwartych w 1399 roku podczas procesji pokutnych. A sam pałac ma w historii zaskakujący przykład sprawności: w 1339 roku, by go powiększyć, gmina wywłaszczyła sąsiednie domy i wypłaciła odszkodowania w zaledwie dwadzieścia sześć dni.
Koniecznie zobacz
• Świętego Franciszka Coppa di Marcovaldo.
• XVI-wieczne Sacre Conversazioni.
• Kolekcję Puccinich.
• Głowę z czarnego marmuru na fasadzie.
Czy wiesz, że…?
• Pałac nazywany jest też „di Giano”, od podesty Giana della Belli, który jednak dokonał tylko pierwszych zakupów domów.
Zwiedzanie zaczyna się od najstarszych obrazów na desce, na złotym tle. Pierwszy, którego warto szukać, to Święty Franciszek ze scenami z życia, przypisywany Coppowi di Marcovaldo: święty pośrodku, a wokół jego cuda za życia i po śmierci, scena po scenie.
Obok wiszą Opłakiwanie Chrystusa Lippa di Benivieni oraz Madonna ze świętymi Mistrza z 1310 roku. Najbogatsza jest sekcja XVI wieku, z wielkimi obrazami ołtarzowymi: Sacra Conversazione Lorenza di Credi, ta Ridolfa del Ghirlandaio i Madonna della Pergola pistojańczyka Bernardina Dettiego.
Na drugim piętrze przechodzi się do XVII i XVIII wieku, z Hero i Leandrem Giacinta Gimignaniego i Sądem Midasa Jacopa Chimentiego. Osobno prezentowana jest kolekcja Puccinich, przeniesiona z willi w Scornio: wśród dzieł portret Niccolò Pucciniego pędzla Giuseppe Bezzuolego.
Centrum Dokumentacji Giovanniego Michelucciego przechowuje ponad 2000 rysunków i około 300 projektów wielkiego architekta, od pierwszych prac po ostatnie lata. Wśród jego dzieł są kościół San Giovanni Battista przy autostradzie, kościół w Longarone, a w Pistoi giełda towarowa Borsa Merci i kościół della Vergine.
Przed wejściem warto przyjrzeć się fasadzie pałacu. Pośrodku widnieje wielki herb Medyceuszy z brązowymi ozdobami, na cześć papieża Klemensa VII.
Na lewo od wielkiego środkowego okna wystaje głowa z czarnego marmuru, pod którą wiszą buława i klucze. Tradycja przypisuje ją Grandoniowi de’ Ghislieri, na wpół legendarnemu bohaterowi wyprawy na Baleary; według innych to zdrajca Filippo Tedici, wystawiony jak głowa skazańca.
Klucze, zwane „balearskimi”, miały być w rzeczywistości kluczami do miejskich więzień, otwartych w 1399 roku podczas procesji pokutnych. A sam pałac ma w historii zaskakujący przykład sprawności: w 1339 roku, by go powiększyć, gmina wywłaszczyła sąsiednie domy i wypłaciła odszkodowania w zaledwie dwadzieścia sześć dni.
Koniecznie zobacz
• Świętego Franciszka Coppa di Marcovaldo.
• XVI-wieczne Sacre Conversazioni.
• Kolekcję Puccinich.
• Głowę z czarnego marmuru na fasadzie.
Czy wiesz, że…?
• Pałac nazywany jest też „di Giano”, od podesty Giana della Belli, który jednak dokonał tylko pierwszych zakupów domów.