Opis
Museo Marino Marini to muzeum, które Pistoia poświęca swojemu najsłynniejszemu rzeźbiarzowi XX wieku, w Palazzo del Tau, dawnym XIV-wiecznym klasztorze Sant’Antonio Abate, w samym centrum. Rzeźby, rysunki, grafiki i obrazy opowiadają całą jego drogę twórczą, od pierwszych prac po ostatnie.
W centrum jego twórczości są Jeźdźcy, cykl, który wprowadził Mariniego do muzeów na całym świecie: para człowieka i konia, podejmowana przez dziesięciolecia. Zainspirował ich Jeździec Bamberski z katedry w Bambergu, oglądany w Niemczech w 1934 roku, a także studium Piera della Francesca.
Obok jeźdźców są postacie kobiece, takie jak Pomony, oraz Dziewczyna z 1938 roku, należąca do Fundacji. W powojennych Cudach koń staje dęba albo pada na ziemię, a jeździec już nad nim nie panuje: tak Marini opowiada o świecie, który utracił harmonię.
Nie pomijaj malarstwa: Marini malował za młodu i wrócił do tego w latach 50., z żywymi kolorami i geometrycznymi formami na płaskim tle. Tematy są te same co w rzeźbach: cyrk, jeźdźcy, tancerki.
Muzeum powstało z wyboru artysty. W 1979 roku Marini postanowił zostawić rodzinnemu miastu całe swoje archiwum: rysunki, grafiki, specjalistyczną bibliotekę i drobne prace, wraz z fototeką i wideoteką. Tak narodziło się poświęcone mu Centrum Dokumentacji.
W 1983 roku, za namową jego żony Mercedes, zwanej Mariną, miasto powołało Fundację Marino Marini, której przewodniczyła ona aż do śmierci w 2008 roku. Dziś Fundacja jest jedyną instytucją uprawnioną do uwierzytelniania dzieł rzeźbiarza.
Marini, urodzony w Pistoi w 1901 roku, miał siostrę bliźniaczkę, Egle, malarkę i poetkę, z którą zapisał się do Akademii Sztuk Pięknych we Florencji. Inne jego rzeźby, podarowane miastu, zobaczysz w atrium Palazzo Comunale i w Palazzo Pretorio. Atrium muzeum gości też koncerty, przedstawienia i spotkania.
W centrum jego twórczości są Jeźdźcy, cykl, który wprowadził Mariniego do muzeów na całym świecie: para człowieka i konia, podejmowana przez dziesięciolecia. Zainspirował ich Jeździec Bamberski z katedry w Bambergu, oglądany w Niemczech w 1934 roku, a także studium Piera della Francesca.
Obok jeźdźców są postacie kobiece, takie jak Pomony, oraz Dziewczyna z 1938 roku, należąca do Fundacji. W powojennych Cudach koń staje dęba albo pada na ziemię, a jeździec już nad nim nie panuje: tak Marini opowiada o świecie, który utracił harmonię.
Nie pomijaj malarstwa: Marini malował za młodu i wrócił do tego w latach 50., z żywymi kolorami i geometrycznymi formami na płaskim tle. Tematy są te same co w rzeźbach: cyrk, jeźdźcy, tancerki.
Muzeum powstało z wyboru artysty. W 1979 roku Marini postanowił zostawić rodzinnemu miastu całe swoje archiwum: rysunki, grafiki, specjalistyczną bibliotekę i drobne prace, wraz z fototeką i wideoteką. Tak narodziło się poświęcone mu Centrum Dokumentacji.
W 1983 roku, za namową jego żony Mercedes, zwanej Mariną, miasto powołało Fundację Marino Marini, której przewodniczyła ona aż do śmierci w 2008 roku. Dziś Fundacja jest jedyną instytucją uprawnioną do uwierzytelniania dzieł rzeźbiarza.
Marini, urodzony w Pistoi w 1901 roku, miał siostrę bliźniaczkę, Egle, malarkę i poetkę, z którą zapisał się do Akademii Sztuk Pięknych we Florencji. Inne jego rzeźby, podarowane miastu, zobaczysz w atrium Palazzo Comunale i w Palazzo Pretorio. Atrium muzeum gości też koncerty, przedstawienia i spotkania.