Opis
Palazzo dei Vescovi to dawna rezydencja biskupów Pistoi przy Piazza del Duomo, obok katedry: XI-wieczny pałac z wielką gotycką loggią z cegły. Dziś to muzeum, które sięga od Etrusków po XIX wiek, z zakrystią kradzieży opisanej przez Dantego.
Najsłynniejszym przystankiem jest zakrystia San Jacopo, zbudowana w latach 1163–1170, by przechowywać skarby ofiarowane patronowi. Tu w 1293 lub 1294 roku doszło do kradzieży Vanniego Fucciego, o której Dante opowiada w XXIV pieśni Piekła.
Nad nią znajduje się kaplica San Niccolò, prywatna kaplica biskupa. Sklepienie jest niebieskie, pokryte wielkimi ośmioramiennymi gwiazdami; ściany mają freski z początku XIV wieku z historią świętego Mikołaja i męczenników oraz wielkie Ukrzyżowanie z końca stulecia.
Wśród dzieł wyróżniają się Arras Millefiori, zwany też Arrasem Pokłonu, i drewniany anioł Giovanniego Pisana. Z innej epoki pochodzi cykl malowideł ściennych Giovanniego Boldiniego w technice tempery, które zdobiły pokój w willi La Falconiera pod Pistoią.
Museo della Cattedrale pokazuje sprzęty liturgiczne i szaty zgromadzone przez stulecia, jest też kolekcja XVII-wiecznego malarstwa florenckiego Piera i Eleny Bigongiarich.
Z galerii nad portykiem katedry patrzy się z góry na baptysterium i plac. W podziemiu trasa archeologiczna pokazuje pozostałości odkryte podczas renowacji, bo pałac stoi w jednym z najstarszych miejsc miasta. Muzeum dotykowe, pomyślane także dla osób niewidomych, pozwala dosłownie dotknąć zabytków Pistoi.
Pałac narodził się z kłótni. Pod koniec XI wieku spory między biskupem a kanonikami katedry skłoniły biskupa do zbudowania sobie własnego domu, na terenie targowym, który podarował mu cesarz Otton III. Początkowo była to twierdza z wieżą i blankami.
Wśród jego gości był Fryderyk Barbarossa. Z ówczesnego pałacu zostały niezwykłe szczegóły, takie jak wisząca ceglana absyda kaplicy, widoczna z via del Duomo, i zewnętrzne schody udokumentowane w 1220 roku, jedne z najstarszych we włoskiej architekturze świeckiej.
Biskup Scipione de’ Ricci, który uważał go za chaotyczny, uzyskał od wielkiego księcia zgodę na budowę nowego, a w 1786 roku stary pałac sprzedano. Podzielony na mieszkania i sklepy, niemal utracił swoje oblicze, odzyskane dopiero dzięki renowacji przeprowadzonej przez Cassa di Risparmio di Pistoia i zakończonej w 1980 roku.
Najsłynniejszym przystankiem jest zakrystia San Jacopo, zbudowana w latach 1163–1170, by przechowywać skarby ofiarowane patronowi. Tu w 1293 lub 1294 roku doszło do kradzieży Vanniego Fucciego, o której Dante opowiada w XXIV pieśni Piekła.
Nad nią znajduje się kaplica San Niccolò, prywatna kaplica biskupa. Sklepienie jest niebieskie, pokryte wielkimi ośmioramiennymi gwiazdami; ściany mają freski z początku XIV wieku z historią świętego Mikołaja i męczenników oraz wielkie Ukrzyżowanie z końca stulecia.
Wśród dzieł wyróżniają się Arras Millefiori, zwany też Arrasem Pokłonu, i drewniany anioł Giovanniego Pisana. Z innej epoki pochodzi cykl malowideł ściennych Giovanniego Boldiniego w technice tempery, które zdobiły pokój w willi La Falconiera pod Pistoią.
Museo della Cattedrale pokazuje sprzęty liturgiczne i szaty zgromadzone przez stulecia, jest też kolekcja XVII-wiecznego malarstwa florenckiego Piera i Eleny Bigongiarich.
Z galerii nad portykiem katedry patrzy się z góry na baptysterium i plac. W podziemiu trasa archeologiczna pokazuje pozostałości odkryte podczas renowacji, bo pałac stoi w jednym z najstarszych miejsc miasta. Muzeum dotykowe, pomyślane także dla osób niewidomych, pozwala dosłownie dotknąć zabytków Pistoi.
Pałac narodził się z kłótni. Pod koniec XI wieku spory między biskupem a kanonikami katedry skłoniły biskupa do zbudowania sobie własnego domu, na terenie targowym, który podarował mu cesarz Otton III. Początkowo była to twierdza z wieżą i blankami.
Wśród jego gości był Fryderyk Barbarossa. Z ówczesnego pałacu zostały niezwykłe szczegóły, takie jak wisząca ceglana absyda kaplicy, widoczna z via del Duomo, i zewnętrzne schody udokumentowane w 1220 roku, jedne z najstarszych we włoskiej architekturze świeckiej.
Biskup Scipione de’ Ricci, który uważał go za chaotyczny, uzyskał od wielkiego księcia zgodę na budowę nowego, a w 1786 roku stary pałac sprzedano. Podzielony na mieszkania i sklepy, niemal utracił swoje oblicze, odzyskane dopiero dzięki renowacji przeprowadzonej przez Cassa di Risparmio di Pistoia i zakończonej w 1980 roku.