Opis
Palazzo degli Anziani, przez mieszkańców nazywany też Palazzo di Giano, to ratusz Pistoi: stoi przy Piazza del Duomo, zbudowany na przełomie XIII i XIV wieku, i nadal mieści siedzibę gminy oraz Museo Civico.
Fasada jest nietypowa jak na toskański gmach publiczny: na parterze biegnie portyk o pięciu arkadach, początkowo czterech, piątą dodano, by front był jednolity. Pośrodku wyróżnia się duży herb Medyceuszy z brązowymi ozdobami, na cześć papieża Klemensa VII.
Szczegół, który zauważa każdy, to głowa z czarnego marmuru na lewo od centralnego okna, z zawieszonymi pod nią buzdyganem i kluczami. Dla jednych to Grandonio de' Ghislieri, na wpół legendarny bohater wyprawy na Baleary w XII wieku; dla innych zdrajca Filippo Tedici, wystawiony ku przestrodze jak głowy skazańców.
Klucze też mają podwójną historię: nazywa się je „balearskimi”, ale najpewniej to klucze do miejskich więzień, otwartych w 1399 roku podczas pokutnych procesji Białych.
W środku, na dziedzińcu najstarszej części, stoi Cud (Miracolo), dzieło pochodzącego z Pistoi rzeźbiarza Marina Mariniego. Z pałacu wychodzi też XVII-wieczny most łączący go z katedrą: dzięki niemu urzędnicy mogli dojść do chóru i uczestniczyć w nabożeństwach, nie schodząc na plac.
Nazwa Palazzo di Giano pochodzi od Giana della Belli, podesty Pistoi w pierwszej połowie 1294 roku. Ale od niego pochodzą tylko pierwsze zakupy domów na tym terenie: główna faza budowy przypada na drugą ćwierć XIV wieku.
W lutym 1339 roku, by powiększyć pałac, gmina wywłaszczyła sąsiednie domy, należące do możnych rodów. Cenę ustalano jako średnią z wycen trzech różnych komisji, a cała procedura zamknęła się w zaledwie dwudziestu sześciu dniach: zaskakująco sprawna średniowieczna biurokracja.
Fasada jest nietypowa jak na toskański gmach publiczny: na parterze biegnie portyk o pięciu arkadach, początkowo czterech, piątą dodano, by front był jednolity. Pośrodku wyróżnia się duży herb Medyceuszy z brązowymi ozdobami, na cześć papieża Klemensa VII.
Szczegół, który zauważa każdy, to głowa z czarnego marmuru na lewo od centralnego okna, z zawieszonymi pod nią buzdyganem i kluczami. Dla jednych to Grandonio de' Ghislieri, na wpół legendarny bohater wyprawy na Baleary w XII wieku; dla innych zdrajca Filippo Tedici, wystawiony ku przestrodze jak głowy skazańców.
Klucze też mają podwójną historię: nazywa się je „balearskimi”, ale najpewniej to klucze do miejskich więzień, otwartych w 1399 roku podczas pokutnych procesji Białych.
W środku, na dziedzińcu najstarszej części, stoi Cud (Miracolo), dzieło pochodzącego z Pistoi rzeźbiarza Marina Mariniego. Z pałacu wychodzi też XVII-wieczny most łączący go z katedrą: dzięki niemu urzędnicy mogli dojść do chóru i uczestniczyć w nabożeństwach, nie schodząc na plac.
Nazwa Palazzo di Giano pochodzi od Giana della Belli, podesty Pistoi w pierwszej połowie 1294 roku. Ale od niego pochodzą tylko pierwsze zakupy domów na tym terenie: główna faza budowy przypada na drugą ćwierć XIV wieku.
W lutym 1339 roku, by powiększyć pałac, gmina wywłaszczyła sąsiednie domy, należące do możnych rodów. Cenę ustalano jako średnią z wycen trzech różnych komisji, a cała procedura zamknęła się w zaledwie dwudziestu sześciu dniach: zaskakująco sprawna średniowieczna biurokracja.