Opis
Palazzo Fabroni to muzeum sztuki współczesnej w Pistoi, w szlacheckim pałacu naprzeciw plebanii Sant'Andrea. Ma stałą kolekcję powstałą z darów artystów, którzy tu wystawiali, od Arte Povera po Minimal Art, i gości wystawy. Sale to sale prawdziwego szlacheckiego domu, nie muzeum zbudowanego specjalnie.
Zwiedzanie zaczyna się na pierwszym piętrze, wokół wielkiego salonu o podwójnej wysokości, na którego ścianach dominuje Rzeźba cienia Claudia Parmiggianiego. Pierwsze sale poświęcono trzem artystom z Pistoi, Mariowi Nigro, Gualtiero Nativiemu i Agenore Fabbriemu, działającym w abstrakcjonizmie i informelu.
Jedna sala jest w całości dla Fernanda Melaniego, artysty z Pistoi, który przeszedł prawie wszystkie drogi abstrakcjonizmu, od surrealizmu po Arte Povera: są tu największe prace i niektóre projekty, które nie mieściły się w jego domu-pracowni przy corso Gramsci.
Następują prace podarowane gminie przez artystów, którzy od 1990 roku mieli tu wystawę: podróż od Arte Povera po sztukę konceptualną, od Minimal Art po poezję wizualną, wśród nazwisk takich jak Jannis Kounellis, Enrico Castellani, Luciano Fabro i Daniel Spoerri.
Jedna sala na pierwszym piętrze jest poświęcona portretom artystów fotografa Aurelia Amendoli, podarowanym w 2011 roku: Burri, De Chirico, Marini, Warhol. Zwiedzanie kończą zdjęcia Maria Carnicellego z pogrzebu Palmira Togliattiego z 1964 roku i instalacja Federica Goriego pomyślana dla tej sali.
Budynek ma długą historię. W 1353 roku mówi się o nim jako o „palagio”; kupiony w tych latach przez Dondorich, wyglądał jak dom-wieża, a rodzina mieszkała w nim prawie trzy wieki. W 1620 roku przeszedł na spadkobierców Fabronich, którzy przebudowali go od góry do dołu.
Z tyłu otwiera się ciągły portyk na ogród, który nadawał miejskiemu domowi oddech wiejskiej willi.
Na zakrzywionej fasadzie w stylu florenckiego manieryzmu trzy rzędy okien mają różne naczółki, a nad bramą jest herb rodziny z trzema młotami. Fabroni mieszkali tu do początku XIX wieku; potem przeszedł na zięcia ostatniego z nich, markiza Mazzarosę, a w 1861 roku jego córki sprzedały go gminie.
Był siedzibą podprefektury, w latach 1928-1945 federacji faszystowskiej, a potem przez około dwadzieścia lat szkoły średniej. Po długiej renowacji od 1990 roku jest centrum współczesnych sztuk wizualnych.
Koniecznie zobacz
• Rzeźba cienia Parmiggianiego.
• Sala Fernanda Melaniego.
• Portrety Amendoli.
• Portyk na ogród.
Czy wiesz, że…?
• Pomost łączący dziś drugie piętro nad salonem pokazuje fragmenty murów i okien z cegły, być może ze starego palagio.
• Wielki centralny salon wydzielono dopiero pod koniec XIX wieku.
Zwiedzanie zaczyna się na pierwszym piętrze, wokół wielkiego salonu o podwójnej wysokości, na którego ścianach dominuje Rzeźba cienia Claudia Parmiggianiego. Pierwsze sale poświęcono trzem artystom z Pistoi, Mariowi Nigro, Gualtiero Nativiemu i Agenore Fabbriemu, działającym w abstrakcjonizmie i informelu.
Jedna sala jest w całości dla Fernanda Melaniego, artysty z Pistoi, który przeszedł prawie wszystkie drogi abstrakcjonizmu, od surrealizmu po Arte Povera: są tu największe prace i niektóre projekty, które nie mieściły się w jego domu-pracowni przy corso Gramsci.
Następują prace podarowane gminie przez artystów, którzy od 1990 roku mieli tu wystawę: podróż od Arte Povera po sztukę konceptualną, od Minimal Art po poezję wizualną, wśród nazwisk takich jak Jannis Kounellis, Enrico Castellani, Luciano Fabro i Daniel Spoerri.
Jedna sala na pierwszym piętrze jest poświęcona portretom artystów fotografa Aurelia Amendoli, podarowanym w 2011 roku: Burri, De Chirico, Marini, Warhol. Zwiedzanie kończą zdjęcia Maria Carnicellego z pogrzebu Palmira Togliattiego z 1964 roku i instalacja Federica Goriego pomyślana dla tej sali.
Budynek ma długą historię. W 1353 roku mówi się o nim jako o „palagio”; kupiony w tych latach przez Dondorich, wyglądał jak dom-wieża, a rodzina mieszkała w nim prawie trzy wieki. W 1620 roku przeszedł na spadkobierców Fabronich, którzy przebudowali go od góry do dołu.
Z tyłu otwiera się ciągły portyk na ogród, który nadawał miejskiemu domowi oddech wiejskiej willi.
Na zakrzywionej fasadzie w stylu florenckiego manieryzmu trzy rzędy okien mają różne naczółki, a nad bramą jest herb rodziny z trzema młotami. Fabroni mieszkali tu do początku XIX wieku; potem przeszedł na zięcia ostatniego z nich, markiza Mazzarosę, a w 1861 roku jego córki sprzedały go gminie.
Był siedzibą podprefektury, w latach 1928-1945 federacji faszystowskiej, a potem przez około dwadzieścia lat szkoły średniej. Po długiej renowacji od 1990 roku jest centrum współczesnych sztuk wizualnych.
Koniecznie zobacz
• Rzeźba cienia Parmiggianiego.
• Sala Fernanda Melaniego.
• Portrety Amendoli.
• Portyk na ogród.
Czy wiesz, że…?
• Pomost łączący dziś drugie piętro nad salonem pokazuje fragmenty murów i okien z cegły, być może ze starego palagio.
• Wielki centralny salon wydzielono dopiero pod koniec XIX wieku.