Opis
Palazzo Panciatichi, przez mieszkańców nazywany Palazzo del Balì, to jedyny zachowany średniowieczny pałac prywatny w Pistoi, na rogu via Cavour i via Panciatichi. Trzypiętrowa kamienna bryła na masywnych łukach, zbudowana w XIV wieku jako ufortyfikowany dom najpotężniejszego rodu w mieście.
Przyjrzyj się przede wszystkim oknom krzyżowym. Przez stulecia uważano je za dodatek z XVI wieku; renowacje z lat 60. wykazały, że są gotyckie, oryginalne. W XIV-wiecznych środkowych Włoszech byłyby przypadkiem jedynym w swoim rodzaju.
Wyjaśnienie leży we Francji. Vinciguerra Panciatichi, który zaczął budowę pałacu około 1320 roku, był bogatym bankierem i wygnańcem, który zrobił majątek za Alpami i mieszkał w Awinionie, gdzie takie okna były na porządku dziennym.
Na szczycie biegnie wielki renesansowy gzyms z kamienia i drewna; tylko po wschodniej stronie zostało kilka gwelfickich blanków, które dawniej wieńczyły cały budynek. W środku są wysoki portyk wokół trawnika, kamienne schody i sala z kasetonowym stropem.
W tych murach gościli znamienici goście: papież Aleksander V, od listopada 1409 do lutego 1410 roku, oraz w 1478 roku rodzina Wawrzyńca Wspaniałego, z członkami jego dworu, takimi jak Poliziano, chroniąca się przed zarazą, która nękała Florencję. Na początku XX wieku pod portykiem działało natomiast jedno z pierwszych kin w mieście, Excelsior.
18 sierpnia 1500 roku, podczas walk miejskich stronnictw, rywale z rodu Cancellieri zajęli pałac i go podpalili. Odbudową, zakończoną w 1509 roku, kierował Ventura Vitoni, czołowy architekt Pistoi tamtych lat, i zamienił twierdzę w renesansową rezydencję.
W 1579 roku pałac przeszedł na Cellesich, którzy otrzymali tytuł baliwa Zakonu Świętego Szczepana: stąd potoczna nazwa.
Bombardowanie 24 października 1943 roku zniszczyło całe skrzydło południowe; po latach zaniedbania prace w latach 1964–1967 odbudowały je w pierwotnym kształcie. W pałacu mieszczą się biura, prywatne gabinety i Rada Prowincji.
Przyjrzyj się przede wszystkim oknom krzyżowym. Przez stulecia uważano je za dodatek z XVI wieku; renowacje z lat 60. wykazały, że są gotyckie, oryginalne. W XIV-wiecznych środkowych Włoszech byłyby przypadkiem jedynym w swoim rodzaju.
Wyjaśnienie leży we Francji. Vinciguerra Panciatichi, który zaczął budowę pałacu około 1320 roku, był bogatym bankierem i wygnańcem, który zrobił majątek za Alpami i mieszkał w Awinionie, gdzie takie okna były na porządku dziennym.
Na szczycie biegnie wielki renesansowy gzyms z kamienia i drewna; tylko po wschodniej stronie zostało kilka gwelfickich blanków, które dawniej wieńczyły cały budynek. W środku są wysoki portyk wokół trawnika, kamienne schody i sala z kasetonowym stropem.
W tych murach gościli znamienici goście: papież Aleksander V, od listopada 1409 do lutego 1410 roku, oraz w 1478 roku rodzina Wawrzyńca Wspaniałego, z członkami jego dworu, takimi jak Poliziano, chroniąca się przed zarazą, która nękała Florencję. Na początku XX wieku pod portykiem działało natomiast jedno z pierwszych kin w mieście, Excelsior.
18 sierpnia 1500 roku, podczas walk miejskich stronnictw, rywale z rodu Cancellieri zajęli pałac i go podpalili. Odbudową, zakończoną w 1509 roku, kierował Ventura Vitoni, czołowy architekt Pistoi tamtych lat, i zamienił twierdzę w renesansową rezydencję.
W 1579 roku pałac przeszedł na Cellesich, którzy otrzymali tytuł baliwa Zakonu Świętego Szczepana: stąd potoczna nazwa.
Bombardowanie 24 października 1943 roku zniszczyło całe skrzydło południowe; po latach zaniedbania prace w latach 1964–1967 odbudowały je w pierwotnym kształcie. W pałacu mieszczą się biura, prywatne gabinety i Rada Prowincji.