Opis
Palazzo Pretorio to gmach sądu w Pistoi, przy Piazza del Duomo: od średniowiecza wymierza się tu sprawiedliwość, a fasada i dziedziniec są wprost wytapetowane herbami tych, którzy ją wymierzali.
Prawdziwym widowiskiem są herby: tarcze z kamienia, marmuru, glazurowanej terakoty i malowane, pozostawione przez podestów, florenckich komisarzy i innych urzędników, którzy tu urzędowali. Wiele z nich ma napis z nazwiskiem i latami sprawowania urzędu.
Na dziedzińcu ściany krużganka pomalowane są w tarcze na arabeskowym tle, raz czerwonym, raz błękitnym. Na wielkim łuku wejściowym dwa lwy trzymają każdy białą tarczę z czerwonym krzyżem; po przeciwnej stronie tarcze podtrzymują anioły wśród obłoków.
Zwróć uwagę na kamienne ławy z początku XVI wieku: zasiadali na nich sędziowie, bo na dziedzińcu odbywały się publiczne procesy, na oczach wszystkich.
Średniowieczny wygląd jest jednak w dużej mierze XIX-wieczny. W latach 1842–1846, według projektu Giuseppe Faldiego, pałac powiększono o sąsiednie budynki, podwyższono o piętro z biforiami i otynkowano na wzór kamienia.
To był świadomy wybór: w pełni Risorgimenta chciano przywołać najświetniejszy okres w dziejach miasta. Malarze, którzy uzupełnili herby na dziedzińcu, dodali też kilka scen poświęconych złotym epokom Pistoi.
Kto zaprojektował go pierwotnie, nie wiadomo. Nie mógł to być Andrea Pisano, któremu niektórzy go przypisywali: zmarł w 1345 roku, dwadzieścia dwa lata przed tym, jak zaproponowano budowę pałacu dla podesty. Bardziej prawdopodobny jest Cellino di Nese ze Sieny, autor wykonanego w 1337 roku cenotafu messera Cina da Pistoia.
Od 1816 roku pałac był siedzibą sądu kolegialnego, a od 1838 roku sądu pierwszej instancji. Wielka sala na pierwszym piętrze do dziś jest salą rozpraw.
Prawdziwym widowiskiem są herby: tarcze z kamienia, marmuru, glazurowanej terakoty i malowane, pozostawione przez podestów, florenckich komisarzy i innych urzędników, którzy tu urzędowali. Wiele z nich ma napis z nazwiskiem i latami sprawowania urzędu.
Na dziedzińcu ściany krużganka pomalowane są w tarcze na arabeskowym tle, raz czerwonym, raz błękitnym. Na wielkim łuku wejściowym dwa lwy trzymają każdy białą tarczę z czerwonym krzyżem; po przeciwnej stronie tarcze podtrzymują anioły wśród obłoków.
Zwróć uwagę na kamienne ławy z początku XVI wieku: zasiadali na nich sędziowie, bo na dziedzińcu odbywały się publiczne procesy, na oczach wszystkich.
Średniowieczny wygląd jest jednak w dużej mierze XIX-wieczny. W latach 1842–1846, według projektu Giuseppe Faldiego, pałac powiększono o sąsiednie budynki, podwyższono o piętro z biforiami i otynkowano na wzór kamienia.
To był świadomy wybór: w pełni Risorgimenta chciano przywołać najświetniejszy okres w dziejach miasta. Malarze, którzy uzupełnili herby na dziedzińcu, dodali też kilka scen poświęconych złotym epokom Pistoi.
Kto zaprojektował go pierwotnie, nie wiadomo. Nie mógł to być Andrea Pisano, któremu niektórzy go przypisywali: zmarł w 1345 roku, dwadzieścia dwa lata przed tym, jak zaproponowano budowę pałacu dla podesty. Bardziej prawdopodobny jest Cellino di Nese ze Sieny, autor wykonanego w 1337 roku cenotafu messera Cina da Pistoia.
Od 1816 roku pałac był siedzibą sądu kolegialnego, a od 1838 roku sądu pierwszej instancji. Wielka sala na pierwszym piętrze do dziś jest salą rozpraw.